دهه 1970 زمان ورود تکنولوژي انتقال اطلاعات به عموم بود. اولين سيستم تابلوي اعلانات (BBS) به عنوان روشي براي انتقال اطلاعات توسط روزنامه نگاران و کاربران اوليه تکنولوژي استفاده شد. پس از آن از فکس به عنوان انتقال دهنده اطلاعات استفاده شد. اين وسيله هنوز هم جزء وسايل انتقال دهنده اطلاعات محسوب مي شود.تا دهه 1990 کارشناسان ارتباطات به کاربردهاي بي شمار اينترنت دست يافتند آنان به سرعت و قدرت اينترنت و کاربرد آن دست يافتند.براي کارهاي آزاد و آزانسي، لازم است بدانيم برخي معتقدند اينترنت وسيله انتقال اطلاعاتي ديکر است و جدا کردن فعاليت فعال از غيرفعال کار استباهي است. ديگران نظر متفاوتي دارند و برخي از آزانس هاي روابط عمومي انگلستان موسسان فعال اينترنتي تاسيس مرده اند و متخصصان به جداسازي روابط عمومي فعال اينترنتي پرداخته اند.در بين آژانس هاي بزرگتر روابط عمومي، برخي از آنان مانند ادلمن به ترکيب اين فعاليت ها پرداخته اند. آنان اخيرا به تاسيس بخش متخصصان اينترنتي فعال به عنوان راه حل هاي متقابل ادلمن که عضو گروهي از روابط عمومي است پرداخته اند. ديگران نيازمند آژانس هاي تکنولوژيکي متخصص براي دستيابي به تخصص لازم هستند.کارکردن با آژانس روابط عمومي يا با شبکه اي در خانه براي هر مشاغل روابط عمومي امر مهمي است شبيه تلويزيون بايد جنبه سرگرمي داشته باشد. مانند تلفن، مکالمات روي خط اينترنتي انجام مي شود اما به غير از هر گونه رسانه جمعي، اينترنت وسيله اي براي دستيابي به موقعيت تجاري است. اينترنت به دليل اين که توانايي ارتباط با هدف مورد نظر به صورت دسته جمعي و جهاني و امکان واکنش آنان در همان زمان با ما را فراهم مي سازد براي ما و کارگزاران روابط عمومي بسيار مهم است.اين وسيله ارتباطي، تغيير اساسي در انتقال اطلاعات، تحقيقات و ارتباطات موثر بر روش کاري ما را فراهم مي کند. مثلا 50 تا 70 درصد نفوذ در تجارت انگلستان و تجارت اينترنتي وجود دارد که سياست هاي روابط عمومي 25 درصد شرکت هاي انگلستان را تحکيم مي کند.اهميت ارتباطات اينترنتي توسط اخبار اخير مشخص مي شود. کار کردن با شبکه ها و اينترنت حاصل اطلاعات امر مهمي است. پنهان کاري باعث ايجاد مشکلاتي مي شود که ما و کارگزاران روابط عمومي و متخصصان ارتباطات بايد مطلع شويم.برخورداري از شهرت اينترنتي امر مهمي در موفقيت است و با شناخت از اين رسانه، کارگزار روابط عمومي از آن استفاده و از مزاياي آن بهره مند مي شود. همانند کارگزاران روابط عمومي ها اينترنت و وسايل وابسته به آن را با کاربردهاي تحقيقاتي، جستجو، انتقال اطلاعات، ارتباطات داخلي و ارتباط مستقيم سهامداران گسترده مي کنيم و به اين ترتيب بر تعداد کارگزاران روابط عمومي و افزايش قدرت اينترنتي افزوده خواهد شد.

(ايسنا):با توجه به پيشرفت تكنولوژي‌هاي نوين اطلاعاتي وارتباطي و حركت دنياي امروز به سوي جامعه‌ي اطلاعاتي، نيازها و ذائقه‌ي مخاطبان تغيير كرده است؛ بدون شك مخاطبان امروزي كه در پرتو حجم وسيع اطلاعات قرار دارند، رسانه يا نشريه‌اي را براي رفع نيازهاي خود انتخاب مي‌كنند كه با معيارهاي دنياي جديد حركت كند، براين اساس لزوم تغيير در مباني خبرنويسي و به‌روز رساني آن كه سال‌ها پيش تهيه و تنظيم شده جاي تامل بيشتري دارد. «فريدون صديقي» درباره‌ي لزوم تغيير در مباني خبرنويسي، مي‌گويد: تغيير و تحولات در حوزه‌ي خبرنويسي بايد بر اساس نيازهاي مخاطب انجام گيرد، بنابراين به طور قطع نياز است كه اصول و مباني خبرنويسي باگذشت زمان دچار تغيير شود اما اين تغييرات بايد با تعريف اوليه‌ي خبر، گزارش ، مقاله ، مصاحبه، هم‌خواني داشته باشد . به عقيده‌ي وي ، هر نوع تغييري در نوشتن گزارش‌ها و اخبار بايد با در نظر گرفتن ذائقه‌ي مخاطب انجام شود، چرا كه اين مخاطب است كه مطالب مورد نياز خود را از ميان محتواي روزنامه‌ها ، گزينش مي‌كند. بنابراين اگر مخاطب در طول زمان در گردش اطلاعات تازه و در جابه‌جايي ابزار‌هاي زيستي و شرايط محيطي اجتماعي و اقتصادي دستخوش تغيير شود به ناچار بايد ادبيات و زبان تازه‌اي را براي اين مخاطب بكار گرفت ،به ويژه در حوزه‌ي اينترنت كه مخاطب در دنياي از اخبا و رويدادها قرار دارد و براي جذب او بايد از شيوه‌هاي نويني بهره گرفت. به اعتقاد «داوود صفايي» مدرس ارتباطات، ضعف‌هايي كه در خبرنويسي ما وجود دارد بيشتر از مديريت ناصحيح اخبار در رسانه‌ها ناشي مي‌شود. وي درباره‌ي لزوم تغيير در مباني خبرنويسي، به ايسنا مي‌گويد: هر رسانه‌اي با توجه به كاركردهايي كه دارد از اصول خبرنويسي و سبك نگارش تنظيم خبر بهره مي‌گيرد، در حقيقت قواعد خبري بر اساس ساختار آن رسانه شكل گرفته است. وي مي‌افزايد: به نظر مي‌رسد قواعد خبري وسبك‌هاي خبري كه امروزه در رسانه‌ها ، به كار گرفته مي‌شود‌، تا حد بسياري پاسخ‌گوي نيازهاي خبري مخاطبان است، اما اگر ضعفي در خبررساني وجود دارد، ناشي از عدم بكارگيري دستورالعمل‌هاي صحيح خبري در نگارش آن‌هاست. اين مدرس ارتباطات درباره‌ي جدايي آموزش تئوري از كار عملي در روزنامه‌ها ، تصريح مي‌كند: بكارگيري ساختارهاي نادرست در نظام آموزش ما سبب شده است، محيط تئوري از كار عملي فاصله گيرد. بنابر اين، دانشجو آنچه را كه در دانشگاه فرا مي‌گيرد همزمان نمي‌تواند در يك محيط عملي آن را پياده سازي كند.همچنين حجم بيش از حد تعداد دانشجويان در كلاس‌هاي آموزش تخصصي روزنامه نگاري يكي از مشكلات اين رشته است ، چرا كه دانشجويان نمي‌توانند به طور كامل با نقاط ضعف و قوت كارشان پي ببرند. به اعتقاد مدرس ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي، مباني خبرنويسي نيازمند تغيير است، اما اين تغييرات بايد بر اساس مطالعات لازم و با توجه به اصول و قوانين گذشته و تحولات امروز در آموزش روزنامه نگاري انجام گيرد. دكتر «احمد ميرعابديني» درباره‌ي بازنگري در اصول و قواعد خبرنويسي و به روز‌كردن آموزش‌هاي روزنامه‌نگاري مي‌گويد: هدف اصلي در تغييرات مباني هر حرفه‌يي بايد در جهت حفظ و ارتقاي آن حرفه با مخاطبانش باشد. به عقيده‌ي وي اين تغييرات بايد در جهت ايجاد پل ارتباطي ميان منابع خبري و مخاطبان اين حوزه باشد، بنابراين براي اين تغييرات بايد بررسي علمي‌ و كاربردي لازم انجام گيرد و در نهايت به اصول حرفه‌يي در آموزش روزنامه‌نگاري نزديك شويم و بتوانيم اين تغييرت را به طور همزمان در عرصه‌ي عملي نيز اجرا كنيم. اين مدرس ارتباطات در پايان درباره‌ي جدايي بخش نظري از عملي در دانشكده‌هاي ارتباطات با موسسات روزنامه نگاري تصريح كرد: اين فاصله همواره در حرفه‌ي روزنامه نگاري وجود داشته است، اما آنچه مهم است، تغييرات حوزه‌ي روزنامه‌نگاري سبب شده است اين امر بيشتر حس شود، بنابراين اساتيد اين حرفه بايد تجربه‌ي عملي در حرفه‌ي روزنامه نگاري را چشيده باشند تا بتوانند آموزش‌هاي حرفه‌يي را به مخاطبان خود ارايه كنند. به اعتقاد دكتر «اميد مسعودي» نيز سيستم‌هاي آموزشي خبري ما بايد مورد بازنگري قرار گيرند. وي مي‌گويد: مباني آموزشي در هر فن و رشته‌اي از الزامات آن حرفه به شمار مي‌آيد . بنابراين هر علمي ‌با توجه به ويژگي‌هاي خود داراي مباني مدون و پذيرفته‌اي شده است چرا كه وقتي مي‌گوييم در خبر با شش عنصر و ارزش‌هاي هفت‌گانه مواجه‌ايم امري بديهي است و در سراسر دنيا از آن استفاده مي‌شود. به عقيده‌ي وي در ايران بايد ساختارهاي آموزشي را تغيير داد و با توجه به نيازها و شرايط فرهنگي و بومي‌جامعه از فرآيندهاي آموزشي در علوم مختلف بهره گرفت. اين مدرس ارتباطات، با بيان اينكه بايد روزنامه‌نگاري ما، به سوي روزنامه‌نگاري توسعه، حركت كند، تصريح مي‌كند: تصور مي‌كنيم، هر خبري كه داراي ارزش خبري، «درگيري» و«شهرت» است جذابيت بيشتري دارد و مي‌توانيم لفظ «خبرخوب» را به آن اطلاق كنيم اما در روزنامه‌نگاري توسعه، هر خبري سبب رشد و ترقي آن جامعه شود مانند ساختن يك سد يا بيمارستان و در كل، اجراي پروژه‌هاي عمراني، از جمله خبرهاي توسعه‌يي به شمار مي‌آيند. وي درپايان خاطر نشان مي‌كند: تغيير در اصول و مباني پذيرفته شده در هر حرفه‌اي اگر در جهت ارتقاء كيفيت كار باشد، پذيرفته شده است، اما اگر سبب به هم ريختن چارچوب‌هاي اصلي آن شود، امري نابجاست

هيچ دانشجوي پزشكي، بعد از گرفتن مدرك دكترا يكراست به اتاق عمل نمي رود؛ درست به همين دليل هيچ دانشجوي روزنامه نگاري هم «مدرك به دست» نمي تواند وارد تحريريه شود. با اين وجود برخي از دانشجويان روزنامه نگاري در عين داشتن انگيزه هايي كه در طول چهار سال تحصيل، تحريك نشده اند، هرگز به تحريريه ها، وارد نمي شوند و جاي آنها را سياستمداران، پزشكان، مهندسان و“ با انگيزه تر (؟) مي گيرند.برخي از دست اندركاران رسانه اي معتقدند، بسياري از فارغ التحصيلان روزنامه نگاري، انگيزه و توانايي لازم براي اين حرفه را ندارند. در اين ميان به نظر مي رسد، انگيزه و توانايي تنها مشكلات موجود نيستند. اگر گم شدن علاقه ها در تب «كنكور»، تنها مشكل بود، مي شد با روش هايي «فتيله انگيزه» را بالا كشيد اما دانش جويان اتفاقي و غره جوه در كنار سيستم آموزشي ناكارآمد، نبود حداقل امكانات عملي و جدا بودن محيط هاي دانشگاهي از اتاق هاي خبر، چشم انداز اميدوار كننده اي را براي آموزش روزنامه نگاري در ايران ترسيم نمي كند. با وجود آن كه، استقبال از اين حرفه به گواهي كلاس هاي پر جمعيتي كه در بيرون دانشگاه ها تشكيل مي شود، كم نيست، كساني كه شانس ورود به دوره هاي آكادميك اين رشته را دارند، شايسته ترين ها نيستند. از سوي ديگر آن گروهي هم كه با علاقه به دانشگاه وارد مي شوند يا در طول سال هاي اوليه تحصيل، انگيزه لازم را كسب مي كنند به دليل خو گرفتن به محيط نظري و نداشتن تجربه هاي مهارتي، اعتماد به نفس لازم براي حضور در محيط هاي حرفه اي را ندارند.تا سال 1371 تنها 23 درصد از روزنامه نگاران تحصيلات مرتبط با اين رشته (علوم ارتباطات اجتماعي) را داشته اند. دكتر محسنيان راد دلايل اين امر را در تحقيقي كه در همين سال انجام داده است در نبود دانشكده مستقل آموزش روزنامه نگاري، وجود نظام كنكور ورودي و احتمال قبولي افراد غير علاقه مند، فراهم نبودن امكانات كارگاه روزنامه نگاري در دانشكده، عدم انطباق نسبي محتواي دروس با شرايط كشور و فقدان همكاري فعال با مطبوعات، عنوان كرده است.وي در اين تحقيق تاكيد كرده است كه مراكز آموزشي (دانشگاهي و غير دانشگاهي) به جاي تربيت روزنامه نگار تنها خبرنگار پرورش مي دهند.تاكنون براي عضويت در انجمن هاي صنفي و حرفه اي روزنامه نگاري، هيچ شرطي براي داشتن تحصيلات مرتبط با اين رشته وجود نداشته است اما به گفته دكتر معتمدنژاد، مسئول تدوين پيش نويس «قانون استقلال حرفه اي روزنامه نگاران»، در اين طرح براي روزنامه نگاراني كه تحصيلات مرتبط با اين حرفه را دارند، مكانيسم هاي تشويقي طراحي مي شود. وي مي گويد: «در فرانسه تمام كساني كه مي خواهند روزنامه نگار شوند بايد دو سال كارآموزي كنند اما فارغ التحصيلان روزنامه نگاري اين امتياز را دارند كه فقط يك سال دوره كارآموزي مي گذرانند.» در عين حال نامناسب بودن محتواي آموزشي كلاس هاي روزنامه نگاري، از جمله مشكلاتي است كه بهره وري اين دوره ها را پايين آورده است.دكتر محسنيان راد از تحليل محتواي كتاب ها و متون آموزشي روزنامه نگاري نتيجه مي گيرد كه سهم تفسير و تحليل در مقابل خبرنويسي بسيار پايين و در حدود 7/0 درصد است.نقد نويسي و مقاله نويسي نيز به ترتيب 4/0 و 4/1 درصد از متون آموزشي روزنامه نگاري را دربر مي گيرند. در حالي كه اين انتقاد به گروه هاي آموزشي مربوط مي شود، دكتر وحيد عقيلي؛ مدير گروه ارتباط دانشگاه آزاد اسلامي نيز معتقد است، «سرفصل هايي كه دو دهه پيش براي اين رشته به تصويب رسيده اند، مشكلات امروز را حل نمي كنند.»وي مي گويد: «مسئولان وزارت علوم بايد در سرفصل هاي اين رشته تجديد نظر كنند. گنجاندن آموزش فناوري هاي نوين ارتباطي يا روزنامه نگاري راديو- تلويزيوني و برخي دروس ديگر، ضروري است.»در حالي كه مسئولان وزارت علوم، طي آيين نامه اي، تغيير سرفصل هاي آموزشي را به پيشنهاد گروه هاي آموزشي وانهاده اند، عقيلي معتقد است: «سرفصل هاي جديد بايد با همكاري وزارت علوم و با كار گروهي تدوين شود.»عقيلي مهم ترين مشكل پيش روي آموزش روزنامه نگاران آينده را نبود امكانات علمي در دانشگاه ها مي داند. دكتر علي اصغر كيا، مدير گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي، نيز مي گويد: «مشكل در نبود امكانات آموزش عملي است و تنها راه حل اين مسئله همكاري دستگاه ها و نهادهاي ذي ربط است. با وجود همكاري و تفاهم نامه هاي همكاري، امكان كارآموزي براي دانشجويان روزنامه نگاري فراهم مي شود چون دانشگاه ها توان علمي دارند اما توان عملي ندارند. دانشگاه ها بايد از امكاناتي كه روزنامه ها و سازمان هاي رسانه اي دارند، استفاده كنند.»در حال حاضر واحد كارآموزي جزء درس هاي اجباري روزنامه نگاري در اين دانشگاه نيست در عين حال در كلاس هايي چون آموزش خبرنويسي، گزارش نويسي مصاحبه هم هرچند مبنا بر اين است كه با كار عملي پيش برود اما به گفته استادان، كلاس ها شلوغ و غير قابل كنترل است. كيا معتقد است: «دانشجويان روزنامه نگاري بيشتر از فارغ التحصيلان رشته هاي ديگر زمينه دارند. فقط بايد شش ماه تا يك سال كارآموزي كنند و آموزش هاي بالقوه خود را بالفعل كنند.»وي كمبود مطالعه و ضعف بنيان هاي نظري دانشجويان را يادآوري مي كند و مي گويد: «تغييراتي در سرفصل هاي آموزشي ما صورت گرفته اما روزنامه نگار حتي پس از فارغ التحصيلي هم بايد دايم در حال مطالعه باشد.» كيا همه مشكلات را به سيستم آموزشي نسبت نمي دهد: «گاهي از صد نفر كه ما مي گيريم، ده نفر هم خبرنگار نمي شوند اينها اتفاقي اين رشته را انتخاب كرده اند.» روزنامه نگاري، علم است يا هنر علم يا هنر بودن روزنامه نگاري «دعواي كهنه اي» است كه براي پاسخ گويي به آن، سه مكتب در دنيا شكل گرفته است. آمريكايي ها، معتقدند، روزنامه نگاري علم است پس روزنامه نگاران بايد در دانشگاه ها آموزش ببينند، به همين دليل است كه اولين دوره هاي دكتراي ارتباطات در دانشگاه هاي آمريكا برگزار شد. از سوي ديگر انگليسي ها، روزنامه نگاري را كاري تجربي و عملي مي دانند كه براي فراگيري آن نيازي به طي كردن دوره هاي دانشگاهي وجود ندارد، با اين حال انگليسي ها از دهه 60 ميلادي «روزنامه نگاري آكادميك» را مي پذيرند. در اين ميان فرانسوي ها به آميزه اي از اين دو ديدگاه اعتقاد دارند. از نظر فرانسوي ها، روزنامه نگاري علم و هنر توامان است، به همين دليل است كه تحريريه هاي فرانسوي هم جاي خبرنگاران حرفه اي و هم جاي خبرنگاران دانشگاه ديده است.با وجود آنكه رويكرد غالب به اين رشته در حال حاضر، ديدگاه آكادميك (دانشگاهي) است، به نظر مي رسد، ما كه در تمام زمينه ها سعي مي كنيم در حد وسط قرار بگيريم، به مكتب فرانسوي نزديك هستيم. بسياري از صاحبنظران اين حوزه روزنامه نگاري را ملغمه اي از ذوق و قريحه و آموزش هاي دانشگاهي مي دانند. دكتر حسين افخمي، استاد دانشگاه علامه طباطبايي، دراين باره توضيح مي دهد: «آمريكايي ها به دليل رويكرد علمي، در حال حاضر بيش از 400 دانشكده روزنامه نگاري دارند اما در انگليس كه تا سال 1980 تنها پنج دانشكده روزنامه نگاري وجود داشت اكنون بيش از 30 دانشكده تاسيس شده است.» وي مي گويد: «به جز مركز تحقيقات رسانه، دانشگاه تهران و دانشگاه علامه كه سيستم آموزشي آمريكايي دارد، دانشكده خبر پيشتاز سبكي بود كه از رويتر اقتباس شده است و در آن پس از سه سال آموزش روزنامه نگاري به گرايش هاي تخصصي در زمينه هاي گوناگون پرداخته مي شود.»افخمي، تجربه را عامل مهمي در روزنامه نگاري مي داند و مي گويد: «متاسفانه در روزنامه نگاري معاصر ما، سلسله مراتب مطبوعاتي طي نشده است. اين شيوه آموزش روزنامه نگاري، هنوز نتوانسته خبرنگار باهويت بسازد، در حالي كه در كشورهاي ديگر، خبرنگاري شغلي مهم و حساس است.» آموزش روزنامه نويسان آغاز شد اولين تجربه آموزش خبرنگاران در ايران به نوشته دكتر كاظم معتمدنژاد به سال 1319 شمسي باز مي گردد كه با همكاري دانشگاه تهران و سازمان سنجش افكار در دانشكده حقوق اين دانشگاه برگزار شد اما ادامه نيافت. پس از آن از سال هاي 1335 به بعد همواره كلاس هاي آموزش خبرنگاري به صورت پراكنده تشكيل مي شد كه متقاضيان زيادي هم داشت؛ اما اولين دوره ليسانس روزنامه نگاري در سال 1345 در دانشگاه تهران برگزار شد. دانشكده علوم ارتباطات اجتماعي هم در سال 1350 تشكيل شد كه در سال 1364 با ادغام در چند دانشكده ديگر تحت پوشش دانشگاه علامه طباطبايي قرار گرفت؛ در اين دانشگاه رشته ارتباطات به يكي از گرايش هاي رشته علوم اجتماعي تبديل شد اما پس از آن در سال 1369 مجددا رشته علوم ارتباطات اجتماعي با دو شاخه روزنامه نگاري و روابط عمومي تشكيل شد. اين روال تا چند هفته پيش ادامه داشت اما اخيرا با تصويب وزارت علوم، تحقيقات و فناوري گروه ارتباطات دانشگاه علامه به دانشكده ارتباطات اين دانشگاه تبديل شد. دانشگاه آزاد اسلامي در سال 1366 رشته ارتباطات را در دوره ليسانس علوم اجتماعي قرار داد و دانشكده خبر هم در سال 1376 از علاقه مندان اين حوزه ثبت نام كرد. اين دانشگاه از سال 1379 تحت پوشش دانشگاه جامع علمي كاربردي قرار گرفت. در حال حاضر به جز اين دانشكده دانشگاه هاي تهران، علامه طباطبايي و آزاد اسلامي به آموزش رشته روزنامه نگاري به عنوان يكي از گرايش هاي ارتباطات مي پردازند. بنابر اعلام غير رسمي، گروه ارتباطات دانشگاه تهران از سال تحصيلي آينده در گرايش روزنامه نگاري دانشجو نمي پذيرد و به جاي آن تنها در رشته ارتباطات اجتماعي فعاليت مي كند. در عوض دانشكده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايي در گرايش هاي جديدتري كه هنوز به طور رسمي اعلام نشده اند، دانشجو مي پذيرد. حرفه اي ها در «رسانه» اولويت دارند به جز آموزش هاي دانشگاهي، موسسات ديگري هستند كه به آموزش روزنامه نگاري مي پردازند. در اين ميان، گذشته از مراكز قانوني و غير قانوني كه نشان آنها را تنها در تبليغاتي كه در خيابان ها به دست و چشمتان مي سپارند، مركز مطالعات و تحقيقات رسانه، وابسته به وزارت ارشاد نهاد معتبري است كه از سال 1369 به آموزش علاقه مندان روزنامه نگاري پرداخته است. به گفته مسئولان اين مركز، گواهي پايان دوره روزنامه نگاري آن، هم اكنون، بسيار معتبر است. موفقيت دوره هاي آموزشي رسانه با وجود كمبود امكانات كارگاهي و عملي كه در دانشگاه ها نيز وجود دارد، بيشتر مرهون دعوت از حرفه اي هاي اين رشته است كه برخي از آنها، خود در دانشگاه ها هم دستي بر آتش دارند. بر اين عامل مي توان انگيزه بالاي شركت كنندگان را نيز افزود كه برخلاف دانشجويان موسسات آموزش عالي، اين كلاس ها را به طور اتفاقي انتخاب نكرده اند. براساس آمارهاي موجود در اين موسسه، تنها 46 درصد از شركت كنندگان در 26 دوره آموزش روزنامه نگاري موفق به دريافت گواهي پايان دوره شده اند با اين وجود هيچ آماري مبني بر اينكه چند درصد از فارغ التحصيلان به تحريريه هاي مطبوعات راه پيدا كرده اند وجود ندارد. گفته هاي مسئولان رسانه كه خوشبينانه هم به نظر مي رسد، 80 درصد از فارغ التحصيلان را پس از گذراندن كلاس ها شاغل عنوان مي كند يعني سالانه حدود 40 نفر پس از طي آموزش هاي تخصصي اين موسسه به بازار كار راه پيدا مي كنند (!) معاون آموزشي رسانه، دكتر مهديزاده، چندان تمايلي به مصاحبه ندارد اما از خلال صحبت هاي دوستانه با او، مي توان فهميد كه عملكرد حوزه تحت مديريتش را مثبت ارزيابي مي كند. كارشناس اين معاونت كه وظيفه ثبت نام و انتخاب (به دليل زياد بودن تعداد متقاضيان) دانشجويان را بر عهده دارد مي گويد: «طبق قوانين، اولويت ثبت نام در اين كلاس ها با كساني است كه حرفه اي، يعني در مطبوعات شاغل هستند، كساني كه در نشريه اي، روزنامه اي، مجله اي“ مشغول به كار هستند و با توجه به نيازي كه احساس كرده اند به اينجا آمده اند.» وقتي از اين خانم مي پرسم «شنيده ام برخي فارغ التحصيلان روزنامه نگاري هم به كلاس هاي شما مراجعه مي كنند»، مي گويد: «خيلي كم. بيش از نود درصد از كساني كه در اين كلاس ها ثبت نام مي شوند، شاغل هستند. اما من سعي مي كنم هنگام مصاحبه، فارغ التحصيلان روزنامه نگاري را ثبت نام نكنم چون اينها چهار سال فرصت داشته اند كه ياد بگيرند اگر مي خواستند تا به حال روزنامه نگار شده بودند.» به نظر مي رسد روال مركز مطالعات و تحقيقات رسانه در امتياز دادن به كساني كه شغلي دارند ولي توانايي هاي لازم براي آنها را ندارند با جريان هاي موجود در جامعه كاملا هم خواني دارد، يعني ابتدا، مسئوليت كاري را قبول كردن و بعد مهارت هاي لازم را كسب كردن. هرچند استدلال معاون آموزشي اين مركز و تدوين كنندگان قوانين آن بر «آموزش توام با كار حرفه اي» است. منابع: 1- روزنامه نگاران ايران و آموزش روزنامه نگاري، محسنيان راد، مركز مطالعات و تحقيقات رسانه، 1373 2- روزنامه نگاري، كاظم معتمد نژاد و ابوالقاسم منصفي، دانشكده علوم ارتباطات اجتماعي ليلي خدابخشي

اشاره اصلي ترين كاركرد يك سازمان خبري روابط عمومي تنظيم رابطه صحيح ميان سازمان، مسئولان و مردم است و اين وظيفه ارتباطي عمدتا" از كانال پيام‏رساني كاربردي و منطقي دنبال مي‏شود. بار اصلي اين مأموريت ارتباطي كه به دنبال درك متقابل و دو سويه است، بر دوش خبر رساني استوار است. ÿ خبر چيست؟ ÿ ارزش هاي خبري کدام ها هستند؟ ÿ عناصر خبري از چه مواردي تشکيل مي شود؟ ÿ سبک هاي خبر نويسي کدام است؟ ÿ چطور يک خبر را شروع کنيم؟ ÿ مواردي که هميشه بايد آنها را رعايت کرد؟ هدف اين نوشتار يك كنكاش كاربردي درباره همين شش پرسش است. پاسخ‏ها مي‏تواند به مهارت‏هاي خبرنويسي نوشتن بيانيه‏هاي مطبوعاتي بيفزايند.

ضعف‌هايي كه در خبرنويسي ما وجود دارد بيشتر از مديريت ناصحيح اخبار در رسانه‌ها ناشي مي‌شود. به نظرمن هر رسانه‌اي با توجه به كاركردهايي كه دارد از اصول خبرنويسي و سبك نگارش تنظيم خبر بهره مي‌گيرد ، در حقيقت قواعد خبري بر اساس ساختار آن رسانه شكل گرفته است. به نظر مي‌رسد قواعد خبري وسبك‌هاي خبري كه امروزه در رسانه‌ها ، به كار گرفته مي‌شود ‌، تا حد بسياري پاسخ‌گوي نيازهاي خبري مخاطبان است، اما اگر ضعفي در خبررساني وجود دارد، ناشي از عدم بكارگيري دستورالعمل‌هاي صحيح خبري در نگارش آن‌هاست. جدايي آموزش تئوري از كار عملي در روزنامه‌ها : بكارگيري ساختارهاي نادرست در نظام آموزش ما سبب شده است، محيط تئوري از كار عملي فاصله گيرد.بنابر اين، دانشجو آنچه را كه در دانشگاه فرا مي‌گيرد همزمان نمي‌تواند در يك محيط عملي آن را پياده سازي كند.همچنين حجم بيش از حد تعداد دانشجويان در كلاس‌هاي آموزش تخصصي روزنامه نگاري يكي از مشكلات اين رشته است ، چرا كه دانشجويان نمي‌توانند به طور كامل با نقاط ضعف و قوت كارشان پي ببرند.