تئاتري هاي خراسان رضوي بار ديگر در حال بستن چمدانها هستند تا بتوانند در پيست نوزدهمين جشنواره تئاتر استان رکاب بزنند.
از زمان برپايي اولين تئاتر کشور در شهر رشت تاکنون که حداقل در هر روز چندين تئاتر در کشور در حال اجراست دغدغه گروههاي نمايشي مخاطب و به زبان خودماني «مشتري» بوده و هست.آنچه مسلم است؛ «سالن» نقش بسيار مؤثري در حيات تئاتر و جذب مخاطب دارد و زماني که گروههاي هنري نمايشي نتوانند محصول ماهها تلاش خود را براي گروهي از مردم در فضايي مناسب به نمايش درآورند مانند اين است که هيچ کاري انجام نداده اند.مشهد به عنوان کلان شهري که در عرصه تئاتر و بازيگر پروري جايگاه ويژه و خاصي دارد، ولي هنرمندان مشهد امروز از درد بي سالني رنج مي برند.
البته بايد گفت در مشهد سالنهاي زيادي وجود دارد که اتفاقاً مناسب تئاتر نيز هست ولي به دليل اينکه مديريت اين سالنها در اختيار نهادها، ارگانها و يا بخش خصوصي است، تئاتريها از آن بي بهره هستند.
امروز در اين سالنها مراسم، جشنها و برنامه هاي مختلفي اجرا مي شود و حتي قفل در برخي از آنها در طول سال بازنمي شود ولي هر کدام به دلايل مختلف از در اختيار قراردادن آن به گروههاي نمايشي امتناع مي کنند.
برپايي جلسات مختلف بين فعالان عرصه تئاتر و مديران دستگاههاي اجرايي که سالن هاي تئاتر تحت مديريت آنها است با حضور معاون استاندار نيز نتوانسته اين گره کور را باز کند.
فاصله بين تئاتري هاي مشهد و سالن و قفل بي مهري که بر در سالنها خورده فضاي غبار آلودي را ايجاد کرده است که سبب شده پيشکسوتان تئاتر چاره حيات کاريشان را در مهاجرت بيابند.
جوانان نيز تنها به عشق جشنواره ها بر روي صحنه حاضر مي شوند که اين جفاي بزرگي به تئاتر استان است.