روز گذشته آخرين نمايشهاي نوزدهمين جشنواره تئاتر خراسان رضوي به روي صحنه رفت و اين فرصت که براي معرفي جايگاه اين هنر در استان پس از سالها فراهم شده بود، به نقطه پايان رسيد.
در چند شب گذشته سالنهاي تئاتر و حتي جلسات نقد و بررسي مملو از علاقه مندان بود و نشان دهنده اين واقعيت که هنوز تئاتر در مشهد و استان طرفداران زيادي دارد.
حضور تماشاگران شهرستانهاي مختلف که حتي از شهرشان گروه تئاتري به جشنواره راه پيدا نکرده بود آن هم در سرماي پاييزي در سالنهاي تئاتر مشهد قابل ملاحظه بود.


همه عوامل در اجراي نمايشها و استقبال از تئاترها خوب خوب بود، ولي آنچه ماندگاري شادي و خوشحالي اين چند روز را کم مي کند و گرد غم را بر دل هنرمندان و تئاتر دوستان مي نشاند؛ بسته شدن در سالنها تا موقعيت و جشنواره اي ديگر است.حضور علاقه مندان به بازيگري و نويسندگي تئاتر در کلاسهايي که با تدبير بجا و شايسته مسؤولان جشنواره برنامه ريزي و اجرايي شد، خود از نکات مثبت و قابل تأمل و قابل تقدير اين جشنواره بود.
البته بايد انتقادي هم از مجريان داشته باشيم؛ زيرا امسال هم مانند سالهاي گذشته تبليغات و اطلاع رساني در آخرين رديف کارهايشان قرار داشت.
به هر صورت خوب يا بد جشنواره امسال هم به خط پايان رسيد، ولي کار چند گروه در اين حوزه تمام نشده است:
اول، مديران استاني و شهرستاني:حضور پرشور علاقه مندان به تئاتر و همچنين اجراهاي قابل ملاحظه و بسيار خوب در شبهاي گذشته، پيامي جز اينکه تئاتر الزامي است و به دليل نبودن زمينه بروز ظهور آن، محکوم به حذف نيست. فراهم سازي امکانات لازم براي ديدن تئاتر خوب در شهر کمترين خواسته شهروندان است که تنها با حمايت مديران استاني ميسر مي شود.دوم، تئاتري ها: شهروندان و علاقه مندان به تئاتر همواره به دنبال فضاي مناسب و به دور از حاشيه براي ديدن تئاترهاي خوب و پرمحتوا هستند.
توليد تئاترهاي موضوعي براي گروه هاي سني مختلف نه تنها در راستاي ارتقاي جايگاه اين هنر در استان و کشور است، بلکه زمينه فرهنگ سازي که همواره دغدغه مديران است، فراهم مي آورد.و سومين سخن با مخاطبان است که چراغ اين خانه را با حضورشان روشن کنند.بدون شک دلگرمي بازيگري که با همه کاستي ها و مشقات به روي صحنه مي رود، نه به داور است و نه به جشنواره، بلکه به مخاطبي است که چشم به او دوخته و بازي اش را نگاه مي کند.به اميد آن زمان که هر روز در شهرمان چند تئاتر به نمايش درآيد.